Calendario de reservas da Agrupación Instrutiva de Caamouco

Este é o calendario de reservas da Agrupación Instrutiva. Se queres solicitar o uso das nosas instalacións envía un WhatsApp ou chama ao 680 16 19 29.
As actividades e cursos da Agrupación prevalecerán sempre sobre calquera outra.


 

Comenza aquí unha nova sección en Caamouco.net, Caamouco Solidario, onde mensualmente irán aparecendo artigos de colaboradores, que coas mellores das intencións colaboran con Caamouco.net.

Esta será unha sección adicada ós pobos máis desfavorecidos, onde iremos tratando algúns dos temas máis importantes a nivel mundial de hoxe en día. Tentando que sexa un pequeno berro pedindo que se intente solucionar problemas como a fame, as guerras, as necesidades ou as enfermedades que sofren milleiros de persoas no mundo.

Para que todos poidan participar, a cada artigo o acompañará un fío no foro para que todo o mundo poida expresar a súa opinión e a súa solidaridade. Tamén deixaremos enlaces a páxinas con información e onde colaborar con ONG´S que axudan a estas xentes.

O primeiro dos artigos trata sobre o conflicto palestino, agora mesmo o máis popular polo forte recrudecemento dos enfrontamentos e a entrada na Franxa de Gaza das tropas Israleis tras os brutáis bombardeos de estes días sobre territirio palestino...

O conflicto Árabe-Israelí

Palestina está situada no Oriente Medio, na costa do Mediterráneo Oriental. Trátase dun territorio de reducidas dimensións e cuns recursos naturais limitados: unha estreita franxa costeira fértil, un interior montañoso e desértico, e a agua é un ben moi preciado.

Pola súa ubicación na costa mediterránea, entre o foco cultural do Nilo e Mesopotamia, este territorio tivo unha larga e rica historia de ocupación humana. Dende a antigüidade, por el desfilaron diferentes pobos e civilizacións, creando unha realidade multiétnica e multiconfesional que pervive ata hoxe. Esto tamén lle da un enorme valor simbólico, pois é berce das tres grandes relixións monoteístas que a seguen vendo como o seu lugar fundacional: Palestina é a Terra Santa dos cristians, é a terra bíblica dos xudeos e nela se encontran varios lugares sagrados para os musulmáns.

Os inicios do conflicto remontanse ó período colonial e ó xurdimento dos movimentos nacionalistas en Europa e en Oriente Medio. Dende finais do século XIX, nas provincias árabes do Imperio otomano foronse desenvolvendo movementos nacionalistas que reivindicaban a súa autodeterminación facendo valer a súa identidade árabe. Asemade en Europa, ó calor da onda de nacionalismos, articulouse un movemento singular, o sionismo, que propugnaba a creación dunha entidade estatal para os xudeos dispersos polo mundo, pois esta cultura, a pesar de ter grandes riquezas, non consigueu na historia acadar un territorio no mundo.

A pesar de ser un movimento eminentemente laico, o sionismo veu en Palestina, terra donde se fundou o xudaismo, o lugar ideal pra realizar o seu proxecto nacional. Dende principios de século, este movemento propiciou a instalación de xudeos europeos nese territorio todavía baixo administración otomana. Esta inmigración tomou envergadura baixo o Mandato Británico entre 1920 e 1948 (o sistema de mandatos foi establecido pola Sociedade de Nacións nas colonias das potencias derrotadas na Primeira Guerra Mundial; debía preparalas para a independencia). Mentras que outras provincias otomanas foron alcanzando paulatinamente a súa independencia, a disputada Palestina sigueu baixo control colonial.

Os dous proxectos nacionais, o árabe palestino e o sionista, chocaron cando a comunidade xudea inmigrada, anque minoritaria, tomóu envergadura e ampliou as súas propiedades seguindo plans de control territorial. Recordemos que os primeiros asentamentos foron comprados ós propietarios árabes, pobres, polos ricos xudeos europeos, que ansiaban vivir na Terra Prometida. O seu proxecto estatal fixose claro cuando o "yichuv", ou a comunidade xudea en Palestina, foi creando institucions autónomas a modo de protoestado xudeo e desenvolvendo prácticas excluintes e discriminatorias con respecto ós árabes. Pouco a pouco foi crecendo unha espiral de violencia entre árabes e xudeos sionistas (entre 1936 e 1939 tiveron lugar importantes revoltas árabes) o que levou a barallar a partición do territorio.

Trala segunda Guerra Mundial e ante a inminente retirada británica, as Nacións Unidas (resolución 181, novembro 1947) propuxeron formalmente a partición do territorio e a creación de dous Estados, un árabe palestino e outro xudeo. Este plan foi rexeitado polos árabes pois legalizaba, ós seus ollos, os plans e as colonias establecidas polos sionistas. Os ingleses sufriron durante o seu protectorado, incríbles presións por parte da comunidade xudea internacional, presión políticas, económicas, incluso atentados, os primeiros atentados terroristas da zona, o Terrorismo Sionista, que ainda hoxe se manten a gran escala, e dende grandes despachos, terrorismo de etiqueta. Os ingleses sairon escaldados de Palestina, e a ONU heredou un choio, moi complicado. Se barallou a posibilidade de establecer ós xudeos na Patagonia (Arxentina), na illa de Madagascar (Africa), e noutros lugares, pero os sionistas querían a Terra de Isaac, Abraham e Israel, que curiosamente era dos árabes, quenes creen tamen nos anteriores profetas. De feito tamén creen en Xesús, profeta, pero eso sí, neganlle a súa divinidade, e negan que sexa o mesías.

En maio do 1948 a comunidade xudea proclama o estado de Israel, acto que desencadeou a intervención militar dos Estados árabes veciños en apoio dos palestinos. Á raíz desta primeira guerra árabe-israelí, o Estado Xudeo, non soio resistiu a intervención árabe, senon que provocou a saida de gran parte da poboación palestina que quedaba no seu territorio e ampliou a superficie mais alá do previsto no plan de partición. Israel aproveitou ademáis a desarticulación da sociedade palestina provocada polo éxodo e a guerra. Os territorios palestinos de Cisxordania e Gaza quedarían baixo control de Xordania e Exipto respectivamente; frustrábase a creación dun Estado árabe en Palestina, e a cidade de Xerusalén quedaba dividida.

O novo Estado Xudeo aliniouse pronto coas potencias occidentales frente ó nacionalismo árabe (guerra do canal de Suez no 1956); gañándose o seu apoio político e económico. A dependencia occidental das reservas de cru dos paises arabes, sempre foi unha moeda de cambio. No 1964 se crearía a Organización para a Liberación de Palestina, OLP.

Por imperativos de seguridade, (necesidade de contar con máis profundidade defensiva ante os hostigamientos dos seus veciños árabes) e de recursos naturais (control do auga), en xuño do 1967, Israel ocupou O Golán (Sirio), a península do Sinai (Exipcio) e os territorios palestinos de Cisxordania e Gaza. Israel apoderabase de toda superficie do mandato, en pos de manter a súa seguridade. A verdadeira razón era dar salida á poboación xudea que chegou a Israel dende todo o mundo, sobre todo Europa, dende facía 20 anos, arredor de 400.000 colonos, nunha terra que alberga case 7.000.000 de árabes, que fai imposible a total sumisión da mesma ata a actualidade. Si ben existe unha total sumisión econonómica, e política por parte da poboación maioritaria á minoritaria. Os paises árabes contratacan, pero o exercito israelí, que xa é moi poderoso, derrota a Siria e Exipto, e despois de soio unha semana de Guerra consegue manter as fronteiras, (Guerra dos seis Días), pero iso da como froito unha crise internacional, de natureza económica, a primeira Crise do Petroleo, fruto da cal o conflicto é de dimensión mundial.

Mentras tanto a oposición palestina organizouse no exterior, durante os 70 e 80', a OLP recompuxo o texido nacional palestino e organizou un Estado no exilio que logrou o recoñecemento e o apoio internacional. A OLP combinou o encadramento da poboación palestina refuxiada, a acción diplomática e a loita armada para liberar o territorio. Progresivamente a OLP foi aceptando a fórmula da partición territorial pero esixindo a materialización dos dereitos nacionais do pobo palestino: libre determinación, dereito a dispor dun Estado e retorno dos refuxiados. Ante a intransixencia israelí e o continuo apoio dos seus valedores externos, nin a vía diplomática seguida pola OLP nin a loita armada diron resultados. A finais do 1987 a iniciativa foi retomada polos palestinos do interior que desencadearon o levantamento popular en Cisxordania e Gaza. A intifada supuxo un vasto movemento de rexeite á ocupación e de desobediencia civil que causou unha profunda conmoción en Israel, desenmascarou a realidade da ocupación e desencadeou un vasto apoio internacional ós palestinos. O calor da revolta, en xuño de 1988, Xordania cortou os seus vínculos administrativos con Cisxordania, e en novembro, O Consello Nacional Palestino (parlamento no exilio) declarou o Estado de Palestina. A situación se fixo cada vez máis insostible para Israel, que seguía resistíndose a cambiar de política. A Guerra do Golfo crearía as condicións para que se concretase un marco de negociacións tutelado polos EE.UU.

A ONU emiteu numerosas resolucións sobre a cuestión palestina pero, presa dos intereses das potencias, foi incapaz de impoñer a súa aplicación. Destaca a activa e influinte comunidade xudea organizada en países occidentais (lobbies políticos e económicos), que tradicionalmente apoian a Israel. Israel incumpleu sistemáticamente tódalas resolución da ONU que lle foron impostas, total ou parcialmente.

Trala Guerra do Golfo, que supuxo o debilitamiento de Irak como potencia rexional e que trastocou as alianzas en Oriente Medio e debilitou á OLP, os Estados Unidos decidiron deseñar unha nova orde rexional que asegurase la estabilidade necesaria para os seus intereses económicos (abastecemento de hidrocarburos, mercados, etc). Para eles facíase imprescindible resolver o conflicto árabe-israelí. E así, suplantando ás Nacións Unidas, forzaron ás partes, árabes e israelíes, a entablar negociacións directas. A finais de outono de 1991 celebrouse en Madrid a Conferencia Internacional de Paz para Oriente Medio, na que participaron Israel e os seus veciños árabes. En xunio de 1992 os laboristas israelíes, máis partidarios dun compromiso cos palestinos, volveron ó goberno e retomaron as negociacións. De inmediato constataron as dificultades para avanzar nas negociacións bilaterais cos palestinos e a ineludibilidade de negociar directamente con la OLP. Ante os posibles costes internos de tal iniciativa estableceuse canle secreto de negociacions entre laboristas e OLP, que daría resultados a mediados do 1993, o Acordo de Oslo: as dúas partes recoñecíanse mutuamente e suscribían una Declaración de principios para o autogoberno dos palestinos. Nela estableciase un período transitorio de 5 anos, ó longo do cal se fomentaría a confianza mutua, estableceríase unha primeira área autónoma e iríanse abordando gradualmente os diferentes aspectos da disputa. O acordo foi ben acollido pola maioría da poboación palestina dos territorios ocupados e pola poboación israelí, anque también hubo oposición de certos grupos de ambalas duas partes. O acordo recibeu o espaldarazo casi unánime da comunidade internacional. Sen embargo a continuación, por parte de Israel, das actividades de colonización, da confiscación de terras e da xudeación de Xerusalén Este, así como os retrasos israelíes na implementación dos acordos agudizaron as críticas internas. Ante as protestas palestinas Israel fixo uso dos seus instrumentos de coerción: peche dos territorios, represión, retención dos presos palestinos, etc. No campo palestino, a oposición o proceso foi liderada por grupos islamistas, algúns dos cales recurriría a atentados indiscriminados contra obxectivos israelíes.

No septembro do 1995 firmaronse os Acordos de Taba (Oslo II) que ampliaron as áreas autónomas ás principales cidades de Cisxordania e as competencias dos palestinos. Sen embargo Israel sigueu controlando militarmente a maior parte (96%) dos territorios palestinos. En Xaneiro do 1996 tiveron lugar as eleccións palestinas; Arafat foi lexitimado como presidente e foi elixido un parlamento.

Do lado israelí tamén creceu a oposición israelí ó proceso; os ultranacionalistas clamaron traición e o groso da poboación sinteu inseguridade ante a violencia palestina en Israel. En novembro de 1995 foi asesinado o primer ministro israelí Isaac Rabin a mans dun extremista xudeo. Os laboristas, defensores do proceso de paz pero que aparecían como incapaces de dar seguridade a súa poboación, perderon as eleccions de maio de 1996. E paulatinamente desapareceron da esfera electoral dende aquela, tendo os israelitas nas eleccións a oportunidade de votar entre un partido de Dereita, tradicional conservadora, ultraliberal, e outro de Extrema Dereita, de pura ultraortodoxia sionista. Un país moi demócrata é Israel.

O goberno conservador dirixido por Benjamin Netanyahu pretende conciliar a prosecución da colonización, etc coa continuación do proceso de paz; responsabiliza ós palestinos da inseguridade de Israel. Como resultado de esto crece a desconfianza, conxelanse as negociacións e recrudecese a violencia. Son frecuentes os estalidos populares palestinos que a propia policía palestina non pode controlar. O proceso de paz está en perigo.

As eleccions palestinas dan como resultado victorioso a un grupo político de nome coñecido, HAMAS, defende a loita armada como nos tempos do exilio da OLP, coma daquela esta e tildada de ser unha organización terrorista e hai que derrotala. O demais xa o sabedes.

 

Por último decir unhas palabras de Arafat, na ONU, como presidente da OLP,

“Levo nunha man un fusil e noutra un olivo, non deixedes que me caia o olivo”.



Non fun quen de resumir este tema mais, perdoade si me extendín, pero e tan longo, que se me fai imposible. Perdoade asemade, se non fun o suficientemente neutral na exposición, pero o tentei facer de forma totalmente obxectiva, sen caer en artificios tendenciosos e non contrastables. E perdoade que non sea un profesional nin da comunicación nin da historia, o cal loxicamente notarase, ……..

Algunha pequena pizca de parcialidade, da miña colleita, vai incrustada nalgunha liña, e a miña pequena aportación á causa,… Pois a conspiración do silencio e a peor das conspiracións.

 

Javier Varela, Xaneiro 2009.

Fontes:

http://www.nodo50.org/palestina/intropal.htm

http://www.palestina.int.ar/noticias/junio/11.html

http://www.fride.org/experto/41/isaias-barrenada

Para ir ao fío deste tema no foro pincha no enlace:

http://www.caamouco.net/foro/viewtopic.php?f=7&t=3394

Lista de páxinas interesantes sobre este tema (pincha no enlace):

Wikipedia:

http://es.wikipedia.org/wiki/Conflicto_árabe-israelí

Amnistia Internacional:

http://www.es.amnesty.org/actua/acciones/israel-y-los-territorios-palestinos-ocupados-protejan-a-la-poblacion-civil/

Médicos sin fronteras:

http://www.msf.es/

ONGPorPalestina:

http://www.ongporpalestina.org/

Intermon Oxfam:

 

A Habana, 14 de Nadal do 2005, a miña muller e máis eu subiamos pola rúa Tejadillo ata chegar a á placiña onde está o café, "A Floridita", frecuentado noutros tempos por Hemingway para inspirarse a forza de daikiris.

Atopamos tres rapaces que viñan fronte a nós baixaban pola rúa Obispo. Dous deles brancos e o outro era coma a camiseta que levaba posta, negra coma a noite mesma. No medio do peito, unha franxa de cor azul e unhas letras brancas que poñían "Nunca Máis". Sorprendeume e dixenlle ¡ti és dos nosos! e de seguida preguntou nun perfecto galego,...

¿é vostede do BNG? respostei que non pero sí dos de "Nunca Máis".

 

Flipade, entón dixo ... son gaiteiro, respondín ... ¡eu tamén!.

De seguida entablamos conversa con eles, contaronnos que eran estudiantes da Universidade da Habana, que as horas extras empregabanas no estudio da nosa cultura e tamén da asturiana, un deles impresionounos coa súa soltura en bable que incluía unha chea de cancións medievais, ambientadas con flauta e gaita.

Wilber, que así se chama o mozo negro, quixo saber onde estaba a miña gaita, díxenlle que eu non tiña. Ata daquela, tocaba cunha da Asociación de San Xoán de Piñeiro. Sorprendeuse e preguntoume coma era iso dun gaiteiro sen gaita.
Contaron que tiñan catro, todas galegas, procedentes de doazóns da Xunta e que outras están expostas nunha fortaleza defensiva da cidade pero en perigo de esmorecer.

Como un encontro entre gaiteiros da para máis, acordamos tocar ó día seguinte. Quedamos xusto fronte o Centro Galego, gustounos a idea dunha xuntanza fronte o edificio onde foi a estrea oficial do himno galego.

Case non puiden durmir coa emoción, aló na Habana. Estaba confuso, ¿como pode ser?

Topara cuns rapaces que nunca sairon da illa, un deles de orixe xamaicana e que por enriba falaran con soltura na nosa lingua, dos nosos músicos, da nosa cultura.

As once da mañá, estábamos no lugar acordado.
Agardaban sentados nun banco cos seus instrumentos. Foi un reencontro fraternal e cunha sorpresa, Wilbert fixome un dos mellores agasallos que recibín na vida.

Era unha gaita con fol de coiro, roncón de buxo, faltaballe o soplete e o punteiro estaba roto, díxome xa ten vostede gaita.

Boteime a chorar.

E polas rúas da Habana soaron ritmos de muíñeiras, fixeron falla uns poucos acordes para darmos de conta de que estabamos ante un mestre.
Con Wilbert toquei a muíñeira de Freixido, a Alborada de Veiga e o Himno galego, entre outras pezas.

O músico mesturaba a gaita con rítmos afrocubanos con tambores batá, sons que nos deixaron abraiados.

Wilbert fora alumno de Fernando Lorenzo, o último gaiteiro da Habana. Un vello emigrante e luthier, que antes de morrer dixo non quixera marchar deste mundo, sen deixar algún gaiteiro na Habana.

Tivemos pois, a fortuna de topar co último gaiteiro que queda na cidade caribeña, un descendente das tribus xamaicanas con licencia para tocar na rúa.

Daquela soubemos que con Wilbert, o noso instrumento máis inmorrente segue en boas máns.

Na despedida non sabía como agradecer que alguén de tan fora levara candaseu a Galicia tan dentro, e non se me ocurriu outra cousa que quitarme a camiseta, esa do peixe negro que pon abaixo Caamouco, e coller os vinte dólares que nos quedaban.

Agradezo a camiseta, sei que significa moito para vostede, pero cos cartos vou comer unha semana enteira.

 

 
 
 
 
 

Joaquín Pita