Calendario de reservas da Agrupación Instrutiva de Caamouco

Este é o calendario de reservas da Agrupación Instrutiva. Se queres solicitar o uso das nosas instalacións envía un WhatsApp ou chama ao 680 16 19 29.
As actividades e cursos da Agrupación prevalecerán sempre sobre calquera outra.

Nos meses centrais do vran está en marcha a Lancha de Mugardos, que ofrece o seu servizo de conexión entre o Porto de Mugardos e o de Curuxeiras, en Ferrol. Normalmente hai aparcamento aos dous lados, o que nos permite tomar a lancha, disfrutar dun bo ambiente e refrixerios, e voltar.

Saídas de Mugardos ás: 11:30, 12:30, 13:30, 14:30, 16:30, 17:30, 18:30, 19:30 e 20:30.

Saídas de Ferrol ás: 11:00, 12:00, 13:00, 14:00, 16:00, 17:00, 18:00, 19:00 e 20:00.

Tamén é posible facer percorridos guiados pola Ría de Ferrol, con saídas dende Curuxeiras ás 12, 13, 16, 17, 18 e 19 horas.

Tiña sete anos cando comecei na escola de Seselle. Só recordo que me acompañase o meu pai o primeiro día, logo fun sempre só, como un homiño, coa miña carteira de coiro. O camiño non se me facía longo, entretíñame con calquera cousa. Daquela época, e do ir e vir á escola, aínda conservo unha morea de sensacións e imaxes, e case todas boas: aquelas piñas de frores das árbores e o seu olor, a luz do verán, o aire fresco da primaveira, as follas do outono e, cando tiña sorte e me levaba Cotos, aquela furgoneta invadida de fariña e recendo a pan fresco. Pero non tódolos recordos son bos. Moi ao meu pesar conservo un que, aínda que xa non me angustia, prodúceme certo desasosego, pois non podo deixar de relacionalo cun dos meus máis temidos pesadelos.

Todo sucedía ao chegar ao Lugar. Podía ter pasado en calquera outro sitio, pero pasaba alí, sempre no mesmo sitio. Non era dende logo casual; fai anos á altura do portal do Lugar, pero na outra beira da estrada, había unha corredoira que levaba a Curmá. E de Curmá viña o condenado, aquela besta inmunda que disfrutaba asustándome, amosándome aqueles feroces cabeiros afiados mentres rosmaba ameazante. Dende que o vía vir ata que nos cruzabamos non pasaban menos de vinte interminables segundos. Logo, aceleraba o paso camiño do alto da Solaina mirando cada pouco cara atrás, contendo as ganas irresistibles de botar a correr e non parar ata chegar a escola. Así iban pasando os días, as semanas, os meses; esperando non atoparme con el polo camiño. Ata que un día apareceu de novo e o medo puido máis, fixen un amago de dala volta e botóuseme enriba. Todo sucedeu nun intre. Caín ao chan con aquela boca chea de dentes pegada á miña cara. Supoño que estaba a piques de perdelo sentido cando escoitei un grito que chamaba polo can ¡Moro!, e Moro deu a volta e marchou axiña xunto a súa dona. Eu regresei do medo aquel día, nunca máis me crucei con el.

Javier Yáñez