Calendario de reservas da Agrupación Instrutiva de Caamouco

Este é o calendario de reservas da Agrupación Instrutiva. Se queres solicitar o uso das nosas instalacións envía un WhatsApp ou chama ao 680 16 19 29.
As actividades e cursos da Agrupación prevalecerán sempre sobre calquera outra.


Cun terreo que discorre de leste a oeste, paralelo á costa, linda ó norte coas parroquias de San Xoan de Piñeiro, Santiago de Franza (concello de Mugardos) e Santa Eulalia de Limodre (concello de Fene), servindo de linde natural con esta última o regato de Río Sandeu, ó oeste con San Xosé de Ares (concello de Ares), linde que se atopa sinalado polo regato da Xunqueira, que discorre baixo a ponte da Ciscada (s. XIV). A fronteira sur a delimita a Ría de Ares. De clima morno e chan fértil, aséntase sobor dun terreo que na súa metade leste presenta dende os altos da Malata e Barracido, unha pronunciada costaneira que se suaviza ao chegar ó mar, tornando en terreo chan nas terras que se atopan no oeste. Entrambas configuracións do chan existe un pequeno val polo que discorre un pequeno regato e na que se asenta o seu núcleo de poboación máis importante, o Porto de Redes. A flora e a fauna degradadas pola acción dos eucaliptos e a non dispoñibilidade de espacios reservados para a conservación das especies autóctonas, non presenta máis particularidade que o abandono propio dos espacios paisaxísticos en vías de reconversión. A pesar desta situación, as paisaxes que se divisan invitan ó goce e disfrute dos sentidos.

As bodegas da cascaHabía outra operación que era necesario facer cos aparellos. As redes eran, como xa dixen, de fío de algodón, e en consecuencia brancas, era necesario tinguilas para facelas menos visibles no mar e sobre todo para conservalas. (Tamén se lle facía antigamente ás velas das lanchas e botes)


Esto facíase nas “bodegas da casca”, onde había unha caldeira na que se quentaba auga, queimando leña debaixo e se fervía casca de piñeiro, facíase así un tinte no que se cocían as redes para que colleran a cor castaña que tiñan. Esto había que facelo periodicamente, pois ó usalas a diario as redes íaselles lavando a cor e era necesario tinguilas de novo.

Estou vendo ós mariñeiros, cruzar o Pedregal ou subindo as escaleiras da Areamorta, po la calle da Riveira, cada un cás voltas de aparello que lle tocaban ó lombo, a boina, as zocas, ou xa despois as botas de goma, en fila cal unha santa compaña, cara as bodegas da casca. Juan Pindanga, Jaime, Cachete, Tizón, Antonio o Zurdo, Campitos, Pirixel, .... Pero este traballo non era dos peores, mentras se cocía o aparello asábase algún compango no lume e con pan e un pouco viño e algúns contos a cousa levabase ben.

Ó acabar a operación baleirábase a caldeira e tirábase a casca ó mar por un desaugue de madeira, que se conserva en parte e que se aprecia na foto, e vertía nas rochas que hai debaixo, que xa tiñan sempre a cor da casca. Que ben o pasábamos os cativos, cando estaba a marea chea, nadando naquela auga quente! E, como os aparellos, saiamos tamén encascados.

Fonte: Blog En Redes non te quedes ...