Calendario de reservas da Agrupación Instrutiva de Caamouco

Este é o calendario de reservas da Agrupación Instrutiva. Se queres solicitar o uso das nosas instalacións envía un WhatsApp ou chama ao 680 16 19 29.
As actividades e cursos da Agrupación prevalecerán sempre sobre calquera outra.

Aínda faltaban tres anos para que o home chegara a lúa, cando uns homes de Redes saían por primeira vez de Galicia para participar no campionato de España de traiñeiras na fermosa baía de Santander. ¡Toda unha proeza para a nosa aldea!, pequeniña coma agora pero con moita máis actividade humana e mariñeira por aqueles tempos.

O periplo consistía en dúas fases e dúas naves. Unha nave era o autobús de Ramón de Ares (que en paz descanse) que tiña que transportar dezaseis motores humanos e a maiores portar unha segunda nave, a nosa traiñeira, ata ao Sardiñeiro.

Coma en todo proxecto importante xurdiron problemas técnicos, a segunda nave tivo que quedar en Redes, polo tremendo peso que tiña, ¡Era coma un piñeiro!. Ainda así, o autobús tardou 27 horas en cruzar a atmosfera asturiana.

José Manuel Naveiro: ¡Písalle Ramón!... ¡que imos a dezaseis por hora! -- Non podo, xa ven a seguinte curva...

Neil Armstrong e Edwim Aldrin, quedarían flipados se chegan a coñecer a nosa tripulación.

Comandante: Enrique Leite Paz. Patrón: Luis Hermida Casteleiro. Popel: José Porta. Proeles: Ramón Fernandez Freire e Germàn Rodríguez Porto. Remeiros: Camilo González, Luis Varela, Antonio Riveiro Prego, Francisco Varela, Josè Manuel Piñeiro, José Manuel Naveiro, Fernando Riveiro Prego, Enrique Piñeiro, Manuel Freire Carpente, José Antonio Bárcenas, Juan Dominguez Pantìn, e Josè Amando Pérez López.

A ilusión que todos estes homes tiñan, era única.

Camilo: Foi a primeira vez na miña vida que vin un semáforo, ¿Qué carallo eran esas luces?

Paco Varela: Si tiveramos que facer esa viaxe agora morreríamos, pois os asentos do bus eran de madeira.

Unha vez chegados a terras Cántabras, Enrique Leite (Ricucho), púxose en contacto a través dun cura (do que non lembran o seu nome), co club de remo de Astillero, para conseguir a traiñeira coa que poder competir. O cura emprestoulles unha traiñeira que levaba moito tempo seca nun galpón, entre as cadernas collía case un bocadillo de chourizo. Mentres a tripulación hospedábase no hotel Menchubell, que se converteu nun auténtico alboroto.

O día antes da regata, estiveron bogando por ver que as táboas da traiñeira pechaban co salitre do mar, mais o proceso era tan lento que desconfiaron, a embarcación collía moita auga.

O día da regata,de mañanciña, a traiñeira foi remolcada sen tripulación por unha lancha (coma a de Mugardos) que facía a ruta Astillero-Santander, coa confianza de que no traxecto pecharan máis as táboas e as cadernas.

Aló no peirao do Sardiñeiro, milleiros e milleiros de persoas agolpábanse para ver o espectàculo.

Camilo: As mulleres mirábannos coma si foramos extraterrestres.

Germán Rodríguez: Alí no peirao, estaban os nosos rivais: Iberia (de Sestao), Pedreña (de Santander) , Fuenterrabía (de Euskadi) e nós de Redes (Galicia).

Por esa orde estaban os catro equipos na liña de saída, ás doce en punto.

Dase a saída e os remos debuxan a loita no azul profundo do océano, crúzanse as paladas e os berros.

Aaúnn, aaúnn, escoitábase ó patrón, Luis (Rabanico), mentres o resto de remeiros ollaban o ritmo de paladas do popel Pepe (Pirixel), aaúnn, aaúnn...

Luis Hermida: Eu ía concentrado na nosa boia, cando vexo uns metros por diante aos de Fuenterrabía dar a ciaboga na mesma boia, xa dudei e pregunteime ¿Por onde, nós agora? E dixen: tamén por aí.
Ramón Fernández, na proa, crava o remo no mar por estribor, coma se dunha espada se tratara.
Os remeiros de estribor aumentan o traballo remando durísimo ata ensanguentar as mans.

Antonio Bárcenas (Toto): Cando dimos a ciaboga, chegábanos a auga ata a metade das pernas.

José Amando: A auga corrìa por dentro da traiñeira de proa a popa, co mesmo ritmo que nós levábamos,
Xa, na liña da chegada, entran primeiro os de Fuenterrabía, seguidos dos de Pedreña, despois os de Iberia e logo os remeiros de Caamouco.

Germán: Se non nos chega a entrar a auga, aos que gañaron íalles facer moito frío.

Mais a cousa, non ía quedar asì, pois armouse un lío de moito carallo, os de Fuenterrabía quedaron eliminados por facer a ciaboga de Redes, logo nós quedabamos de terceiros. No peirao, a confusión do acontecido na regata era absoluta, público e remeiros mirábanse desconcertados.

Na reunión de delegados as cousas empeoraban,pois descubriuse que a metade da tripulación de Iberia era de Kaiku un club tamén de Sestao, logo de quedaren eliminados, Redes quedaría no segundo posto.

Ricucho: Si facíamos a denuncia pertinente, Iberia non contaría para nada e para nós suporía quedar de subcapións de España que molaba moito, pero me chegaron por detrás dous armarios.

¿Ve usted ese autobús en el puerto? Pues si protestan van a terminar en el mar, con los remeros dentro. ¡Aquí, nos estamos jugando casas enteras!.

Ricucho: Nós chegamos os últimos, e así queremos quedar, e cobrar o que nos corresponde para poder pagarlle a Ramón e que nos leve a Redes.

¡Calquera movía un dedo neses intres! Andaban as sete da tarde cando a tripulación comezou a xantar e foi no bar “ El Puntal”, algúns lembran ata o menú, fabada e costela de porco. Cando estaban na mesa apareceu un home moi traxeado, algúns pensaron que era un ministro. Chamábanlle Tiburcio Aranburu era o secretario do concello de Santander. Dixo: He venido a conocer a la tripulación más joven que he visto en mi vida.

En Pedreña, aínda se fala de nós, e ao saber desta reportaxe, fixéronme chegar esta foto que da conta do equipo que resultou tamén campión ao ano seguinte.

O lugar da lúa onde están as pegadas do home, chámase “Mar da Tranquilidade” e así foi como quedaron os remeiros cando chegaron a Redes.

Xaquín Pita

Cousas de Caamouco: ¿Que é un cagacho?

¿Sabíades que en Caamouco hai un Camiño do Cagacho? ¿Quén se atreve a situalo?