Calendario de reservas da Agrupación Instrutiva de Caamouco

Este é o calendario de reservas da Agrupación Instrutiva. Se queres solicitar o uso das nosas instalacións envía un WhatsApp ou chama ao 680 16 19 29.
As actividades e cursos da Agrupación prevalecerán sempre sobre calquera outra.

A nautical nonsense in 5 parts

Pirates01

CaamoucoNet is proud to announce the publication of this new story from Martin, a story of navigation and people. With his best taste for telling things.
Thank you, Martin.

 

DRAMATIS PERSONAE

Pete (the accordion)   Master of “MARTLET”
Sam, Carlos y Mariña   Able seamen of same
Martin (El Irlandés)   Master of “SAUNTRESS”
Luis (Tojo)   Able seaman of same
“Mad Marc”   French pirate
Andrew (Mr Enigma)   Master of “CHILD OF THE WIND”
Claudio    Harbourmaster
Martin y Pacho   Master boat-builders
Modesto    Longshoreman
Caroline    Mistress of ELTORAJI (abducted by “mad Marc”)

SETTING

The Spanish Main Drake never dared touch.

(Not the Spanish Main, but the North Coast of Spain, where, it is said, Drake declined to venture further than Corunna for fear of being embayed)

SCENE 1 RIBADEO.

“RULE BRITANNIA” OR PERFIDE ALBION

On the last night of the Proms (that peculiarly English institution) ring out the bars of Rule Britannia, bringing a tear to even the most jaundiced eye, for this myth and myth it now is, died with Sir Francis Chichester or possibly Sir Robin Knox-Johnson, knighted both of them for services to patriotism. For the pesky French had rather knocked Britannia off her perch in the shape, in particular of one Bernard Moitessier, who having honourably wrecked one yacht – and it is to be understood that wrecking one yacht in one’s lifetime is no shame, it shows you sail adventurously – was now leading the-round-the-world Sunday Times Golden Globe challenge aboard his steel ketch Joshua. Only, and what a quixotic gesture this, to become bored with the whole business and sail off to the South Seas to commune with nature and, one suspects the dusky charms of the inhabitants of those enchanted isles. Divorce followed rather as night follows day.

The connection is Ribadeo, a port on the north coast of Spain and a particular encounter. We had roared into this spectacular Ria as they are called hereabouts on the wings of an especially nasty local wind, la galerna by name, which strikes you, all unsuspecting, at force 8 or 9 on the Beaufort scale and certainly enlivens your day. And here, weather-bound we stayed, rolling hideously, entertaining a stream of visitors, drinking lustily, as every sailor does when ashore, and selling the odd volume and generally basking in Galician hospitality.

And watching with bemusement the antics of the modern French yachtsman, than which there is nothing more ludicrous (I use the word advisedly). The first requirement is that the yacht be insanely large, the second that it be brand new, the third that it be crewed by the nouveau riche in all their dreariness and the last that it be manoeuvred at high speed and incompetently. This last drove Modesto the marinero, to whom I had attached myself as a kind of unofficial assistant cum translator, insane, for it helps when you throw a line ashore to have attached the other end to the yacht. And these behemoths of the ocean are so buzzing with technology as to emit radiation worthy of Fukushima on a bad day, not to mention interfere with the BBC shipping forecast 198 long wave, preceded, delightfully, by cricket.

So it was, ironically, with relief, that our last night, when by rights we should have been resting for the morrow, that the snores of technology were interrupted at a very late hour by an extremely drunken trio off a weather worn yacht, sporting a teddy bear in the rigging and a broken engine, set, it was plain, to party until they dropped. And this yacht was flying the tricolour. Nothing loathe we joined the inevitable party (if you cannot beat them, join them), to discover a Moitessier reborn, one Mad Marc (my log contains an entry “forget not mad Marc”) on the last stage of a circumnavigation, with the aforesaid crew, whose names I will never recall, a moustache straight out of Maigret, a vocabulary for which the word vulgar might have been invented, who over Malagache rum, swapped for Galician Aguardiente, announced his life’s ambition, having completed his circumnavigation, was to fuck an Ostrich.

The (other) Pirates of Redes (2)

The (other) Pirates of Redes (3)

The (other) Pirates of Redes (4)

The (other) Pirates of Redes (5)

Nicaragua- Xuño 1988

A un quilómetro da fronteira de Honduras facía incursións a contra nicaraguense (tropas armadas por Ronald Reagan e axudadas pola C.I.A), enfrontábanse tódolos días ós sandinistas revolucionarios que gobernaban o país.

Os concertos de armas soaban de noite con moita frecuencia, os M-16 facían de tenores, os Kalashnikov de sopranos, e os músicos dun e doutro lado eran todos irmáns. A setecentos metros deste auditorio infernal os sandinistas construíron outro, que non por estar máis lonxe da fronte deixaba de ser inferno tamén; era o Hospital de Pantasma, así se chamaba.

 

Alambradas rodeaban a selva semitropical, altofalantes colgados nas árbores, soaba a musica de verdade, ritmo caribeño como non podía ser de outra maneira, e dicía:

 

"Recuerdos de una tarde me fui con mi negrita

nos fuimos caminando rumbo pa la lomita

y con comodidad nos tiramos al pasto

y la hierba se movía, se movía, se movía"

Camións vestidos de camuflaxe facían ós soldados invisibles, eran quirófanos esterilizados no medio do calor selvático, nos seus laterais, lucían as siglas CCCP, eran cinco, e sempre ou casi sempre estaban ocupados, neses intres estaban operando dunha perna a unha guerrilleira que só tiña quince anos, ó final os ciruxanos soviéticos tiveron que cortarlle a perna.

A música que seguía soando:

"Como no era muy tarde nos fuimos más adentro

le fuí diciendo cosas, lo que por ella siento

y con comodidad nos tíramos al pasto

y la hierba se movía, se movía, se movía"

¡A gritos queixase un soldado! E é que onte lle cortaron unha perna.

Mira que lo tengo dicho: "indio levantado, indio muerto"

Dixo un sarxento que non tiña mais de vinte anos. Pero o capitán, que só tiña quince, era todo un experto en guerrillas, pois catro lúas atrás, acabara con nove contras e por iso era capitán.

Sesentaicinco camas y solo quedan tres libres.

Un solado chora, quere marchar para a súa casa, mais aínda lle queda un mes para poder coller a cadeira de rodas. Unha carpa, vestida de camuflaxe, albergaba os queixidos e as dores de sesenta e dous rapaces que ou ben as balas ou ben as minas deran coas súas pernas. Gritaba un soldado:

¡No le digáis a mi mamá que no tengo pierna!

Mentres outro, dicia:

Que suerte tuve yo, pues nos hicieron una emboscada y mataron a mis compitas y a mi me hirieron, pero yo me hice el muertecito y cuando llegaron a mi lado los dos malotes muy confiaditos me los cargué.

A música soaba potente e dicía:

"Y la hierba se movía se movía, se movía"

Permiso para baixar a música, temos que entrevistar a dous soldados, un deles en cadeira de rodas. De súpeto o ritmo caribeño deixou de soar, dando paso a unha coral de mágoas e queixidos desgarradores da natureza.

No queremos la guerra, queremos irnos a casa con nuestras familias.

Yo soy de Darío, yo de Masalla, yo de Managua, yo de Jinotega.

Yo quiero un cigarrillo.

Risas, abro un paquete (Malboro usa), cada un colle un pitillo e escondeno como poden, xa virá despois o pracer.

Silencio, complicidade, chega un sarxento cun soldado en cadeira de rodas

Hecho de menos mi ranchito de Solentiname y trabajar con mi papá en la granja, pero ahora no sé que voy hacer, tengo novia y ya sabe..

Nós xa acabamos e a música xa pode soar outra vez, de feito di:

"Que tárde más linda, he, he, he, heyy"

Plano curto de kalashnikov, apoiado na árbore, no fondo desenfocado, Ramón, o seu cabalo e o arado de pao, regresan facendo un rego.

Qué!, ¿le gusta el arma? llévesela, es una mierda, en casa tengo otra, esa es mucho mejor.

Un día despois, escola de Pantasma, seis da mañanciña, cuns grans de café, o mellor do mundo, rodeado de nenos e de soldados. Fotografía o meu compa Maxi. Unha guerrilleira pregunta:

¿Que tal les fué en el hospital?

> Muchos heridos y todos jóvenes.

Nicaragua es un país de niños y de viudas

Un mes despois descúbrese que os yankees vendían armas ilegalmente a Irán, que daquela estaba en guerra conta Iraq, e os cartos eran para subvencionar a contra nicaraguense.

O tribunal de La Haya condenou a EEUU a pagar a Nicaragua 17000 millóns de dólares por agresión a este país. Un ano despois a Perestroika Soviética de Gorbachov, xunto coa Organización de Estados Americanos, obrigaron ós Sandinistas a crear partidos políticos e organizar eleccións democráticas, rematando así a guerra que durou dez anos.

Ventiún ano e medio despois, 1700 cadeiras de rodas móvense coma a herba polas rúas das cidades de Nicaragua, moitas das persoas que nelas viaxan non teñen nin pensión, nin recoñecemento, nin pernas.


Xaquín Pita